چه بلایی به سر فرانچایز محبوب 20 سال اخیر آمده؟
ویجیاتو >> اخبار و مقالات

۹ دیدگاه

اگر در سال‌های ۲۰۰۰ میلادی دوران نوجوانی و جوانی خود را گذرانده باشید احتمالا از بازی‌ای که در این مطلب می‌خواهیم صحبت کنیم خاطراتی را به همراه دارید. Guitar Hero فرانچایزی است که فرصتی را در اختیار بسیاری قرار داد تا خود را در قامت یک راکستار ببینند.
چه خوشتان بیاید چه نه، گیتار یکی از محبوب‌ترین و معروف‌ترین سازهای دنیا محسوب می‌شود. به هر حال آرزوی نواختن گیتار و یادگیری آن دو روی مختلف یک سکه هستند. گیتار ساز آسانی برای یادگیری نیست و خیلی اوقات همین سختی ما را از یادگیری آن بازمی‌دارد.
Guitar Hero اما در این بین برای هر دو جهان بهترین بود. بازی در زمان خودش به پدیده‌ای فرهنگی در صنعت بازی‌های ویدئویی تبدیل شد. اما متاسفانه امروزه موارد کمتری را راجع به Guitar Hero می‌شنویم و همین کنجکاوی ما را در مورد سرنوشت فرانچایز برمی‌انگیزد.
Guitar Hero مثالی برای حقیقت داشتن گزاره موفقیت یک شبه است. نسخه اول بازی برای کنسول پلی استیشن ۲ عرضه شد و توانست در زمانه‌ای بازی‌های ساز و موسیقی محور چندان مطرح نبودند، بسیار معروف شود.
ترقی Guitar Hero به چندین عوامل بستگی داشت. یکی از آن‌ها افزایش محبوبیت پدیده اینترنت بود. مردم می‌توانستند مهارت خود را در بازی به رخ یکدیگر بکشند و بازی کردن یکدیگر را به همدیگر نشان دهند. بازی به گیمرهایش فرصت می‌داد تا بدون حتی دانستن ذره‌ای از دانش نواختن موسیقی، خود را در جایگاه نوازندگان بزرگ دیده و مشغول نواختن آهنگ‌های مشهور شوند.
بازی به یک فعالیت انفرادی و یا گروهی تبدیل شد و به بهترین بازی برای مهمانی‌ها تبدیل شد. بازی هم انصافا از طبیعت اعتیاد آوری بهره می‌برد. مسئله آنجاست که روند محبوبیت بازی به سرعت پیش رفت. ناشر بازی در حال تماشای تبدیل شدن بازی به پدیده بود و از این موفقیت استفاده کرد. اوضاع به شکلی پیش رفت که هر چند ماه یک بار شاهد عرضه نسخه جدیدی از Guitar Hero بودیم. می‌دانید که عرضه هر اثری با فواصل کوتاه مدت و سریع باعث کم شدن رنگ خلاقیت در آن شده و به آن ضربه می‌زند. خب، گیتار هیرو هم از این حیث مستثنی نبود و به همین شکل درآمد. این شد که خیلی زود مردم نسبت به سری‌های جدید بازی روی خوشی نشان ندادند.
در همین زمان‌ها بود که EA هم به فکر ساخت چنین بازی‌ای افتاد و Rock Band را عرضه کرد. راک بند با خود ایده‌های جالبی را به همراه آورد که به نوعی گسترش دهنده جنبه‌های مختلف گیتار هیرو بود. برای مثال راک بند ایده ساز درامز و میکروفون رو به همراه آورد که بعدها توسط گیتار هیرو در بازی Guitar Hero World استفاده شد.
همانطور که گفته شد EA و Activision سوار بر موج موفقیت این بازی‌های موسیقی محور بودند. استراتژی‌ای که آن‌ها اتخاذ کرده بودند نیز آن بود که به طور ثابت بازی‌های جدیدی را تهیه کنند تا محبوبیت بازی همچنان بالا بماند.
مشکلی که ایجاد شد آن بود که خیلی زود موجی از گیتار هیروها و راک بندهای مختلف در قفسه‌های فروشگاه‌ها جا خوش کردند. فقط گیتار هیرو را فرض کنید، گیتار هیرو ۱، ۲، ۳، World Tour ،Warriors of Rock ،Aerosmith ،Metallica ،Van Halen و ۵ از نسخه‌های مختلف و متعدد این بازی هستند. EA هم نه به این تعداد اما به اندازه زیادی نسخه‌های مختلفی از بازی را عرضه کرد که شمارش هر دو بازی را بسیار سخت می‌کند.
همین اشباع بیش از حد بازار با نسخه‌های مختلف بازی، در واقع گیمرها را از بازی دور کرد، به جای آن که آن‌ها را حفظ کند.
روی کار آمدن بازی‌های موبایلی میخ دیگری بود که بر تابوت گیتار هیرو و رقیبش زده شد. می‌توانستید این بازی‌ها را بر روی آیپد یا تبلت اندرویدی خود نصب کرده و با صفحه لمسی کنترل کنید و دیگر نیازی به وسائل جانبی که به کنسول متصل شوند نبود.
اتفاق دیگر نسل جدید کنسول‌ها بود که به جای محتوای فیزیکی بر محتوای دیجیتالی و قابل دانلود تکیه کردند. اگر یادتان باشد گیتار هیرو کنترلرهای بزرگی داشت و همین باعث می‌شد تا جای دیگر محصولات در فروشگاه‌ها گرفته شود. به هر حال موبایل گیمینگ و حتی نینتندو سوئیچ باعث شدند تا احتیاج به محتوای فیزیکی از بین برود و همین باعث شده که این روزها دسترسی به محتوای جدید بسیار آسان باشد.
گیتار هیرو و آن یکی، هنوز هم فرانچایزهای شناخته شده‌ای در دنیای بازی‌ها هستند. بازی‌هایی که در مهمانی‌ها بازی می‌شوند هنوز هم محبوب هستند و این دو بازی، بازی‌های عالی‌ای برای بازی در کنار خانواده و دوستان هستند.
جالب است بدانید نسخه‌ای از گیتار هیرو به نام Guitar Hero Live در سال ۲۰۱۵ برای کنسول‌های نسل قدیمی و جدید آن زمان عرضه شد. اما این نسخه اقبال نسخه‌های قبلی را نداشت و بسیاری از قابلیت‌های آن در طی زمان غیرفعال شدند. حتی کار به جایی رسید که اکتیویژن، برنامه‌ای برای بازگرداندن هزینه آن‌هایی که از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ بازی را خریداری کرده بودند، اجرا کرد.
اما خب به هر حال با وجود تمام ناملایماتی که پیش آمد، نمی‌توان از پتانسیل بالای بازی برای جذب گیمرها به دنیای موسیقی و افراد فعال در حوزه موسیقی به دنیای گیم، صرف نظر کرد. هنوز هم وقتی کلمه گیتار هیرو را در یوتوب سرچ می‌کنید با انواع و اقسام ویدئوهایی مواجه می‌شوید که گیمرهای بازی آن‌ها را به اشتراک گذاشته‌اند. پس با این اوصاف بهتر است امیدوار باشیم با پیشروی هر چه بیشتر صنعت موسیقی در دنیا، گیتار هیرو و رقیبش هم دوباره و پرقدرت‌تر از قبل به میادین بازگردند.
بیشتر بخوانید:
منبع: superjumpmagazine

نمیدونم چرا نتونستم با اینجور بازیا که یک کنترلر خاصی دارن انس بگیرم اصلا نمیتونم لذت ببرم البته یکی از دلایل شکست اینجور بازیا میتونه قیمت کنترلر شون هم باشه مثل بازیای vr که خود vr قیمت بالایی داره یا بازیای ورزشی
یه سوال برای کامپیوتر هم هستش؟
فقط نسخه سومش هست برای پیسی ولی بقیشون نه
اومدم بگم اولین کامنت
دیدم ۳ تا کامنت هست
و بلند داد زدم زپلــشک😥😐
تاحالا یه بار هم این سبک رو امتحان نکردم
من هم همینطور👋🏻😐
یکی از دلایل افول کلی موسیقی متال بعد سال ۲۰۰۰ هستش ولی خوشبختانه داریم یه رنسانس تو ۵ سال اخیر تجربه میکنیم
علت افول متال خراب شدن سبک اینداستریاله که مرلین منسون بهترین بود یه زمانی توش ولی جوانان متال از ۲۰۰۵ به بعد خرابش کردن رفتن سراغ بیت های ساده تر و اون بیت های ساده رو با حجم بالا تو موسیقی اجرا کردن که ضعفشونو بپوشونه
درام تق تق تق تق تق تق تق تق تق تق
و گیتار ویژ ویژ ویژ ویژ…..
بیت های بی ارزش رو تکرار کردن و متال ضعيف شد…
ماشین متال یا اینداستریال قلب هیوی متال بود که نسل بعدی با خودخواهی و پشت کردن به گذشته ها خرابش کرد
بعضی ها هم از متال فقط جیغش رو یاد گرفتن و تیر خلاصو بش زدن مثل راب زامبی
سلام.
Wow
نظر کارگردان تریلوژی بتمن
پایانی معمولی برای فرنچایز پُر تَنشِ پاکسازی

source

توسط funkhabari