instagram gamefa
telegram gamefa
telegram
Google News
برخی آثار، روی سخت‌ترین درجه سختی پتانسیل‌های پنهان خود را نشان داده و تجربه‌ای کاملا متفاوت رقم می‌زنند. در این مقاله به چنین بازی هایی خواهیم پرداخت.
گروهی اعتقاد دارند که بازی‌ها، باید روی درجات سختی بالاتر تجربه شوند تا حس اصلی انتقال یابد، در حالی که گروهی دیگر معتقدند درجه سختی کاملا شخصی بوده و آنچنان تفاوتی در اصل تجربه بازی ایجاد نمی‌کند.
البته که هیچکدام از این استدلال‌های تفرقه‌انگیز کاملاً صحت ندارد و هیچ حالت بازی‌ای ذاتاً از دیگری بهتر نیست؛ بازی‌بازان باید فقط بر اساس میل و میزان آمادگی خود، سطح سختی‌هایی که با آن مواجه می‌شوند را انتخاب کنند.
با این حال، هرچند لزوماً خیلی از بازی‌ها در بالاترین درجۀ سختی خود بهتر نیستند، ولی به طور قطع یک تجربۀ گیم‌پلی بسیار متفاوت را برای گیمرهای هاردکور به ارمغان می‌آورند که از آن لذت خواهند برد.
اگر اهل چالش باشید، بهترین راه برای افزایش طول عمر و تازگی یک بازی، گذراندن وقت با حالت‌های سخت‌تر آن است. فقط سعی کنید که در حین انجام این کار، به تجهیزات خود آسیب نزنید، چراکه بعضی از این حالت‌ها آنقدر سخت هستند که دلتان می‌خواهد مانیتور را با تکه‌های کیبورد و کنترلرتان تزئین کنید.
بازی XCOM: Enemy Unknown به‌خودیِ‌خود یک بازی دشوار است. اولین نسخۀ سری جدید بازی‌های XCOM لازم بود که تعیین کنندۀ استانداردهای ریبوت یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌های استراتژی باشد و توانست واکنش‌های عالی منتقدان را به خود جلب کند.
هرچند، اگر با پیچیدگی‌های عناوین تاکتیکی نوبتی آشنا باشید، می‌دانید که درجۀ سختی “Impossible” بازی مذکور، دشواری آن را حتی بیشتر هم می‌کند. این بالاترین حالت سختی بازی است که هم قدرت دشمنان را افزایش می‌دهد و هم هوش مصنوعی را تقویت می‌کند، در حالی که قدرت سازمان XCOM را تضعیف و پاسخ کلی به هجوم بیگانگان را سخت‌تر می‌کند. ناگفته نماند، ویژگی Permadeath نیز گریبان‌گیر بازیکن خواهد شد.
این بازی با ایجاد حس ناامیدی و مسئولیت درون بازیکن، در فراهم آوردن یک تجربۀ احساسی از بسیاری از بازی‌های استراتژی مؤثرتر عمل می‌کند، پس اگر واقعاً می‌خواهید سنگینی سرنوشت جهان را روی شانه‌های خود احساس کنید، باید به سراغ این بازی روی درجۀ سختی بالا بروید.
زمانی که می‌خواهید بالاترین درجۀ سختی God Of War را انتخاب کنید، با چنین هشداری مواجه می‌شوید: «ای کسانی که می‌خواهید قدم در این مکان بگذارید، امیدی برای شما نیست.»
درجۀ سختی «خدای جنگ» بازی God Of War 2018 از ابتدا بازی‌بازان را آگاه می‌کند که اوقات سختی در انتظارشان است و سختی بازی در اواسط آن نیز قابل تغییر نخواهد بود؛ یعنی اگر به این نتیجه رسیدید که چنین سختی‌ای از عهدۀ شما خارج است، برای تغییر آن باید از اول بازی را آغاز کنید. اما طرفداران سرد و گرم چشیدۀ خدای جنگ که به دنبال یک چالش هستند، قطعاً تسلیم نخواهند شد.
نه‌تنها دشمنان در این حالت آسیب کمتری دریافت و آسیب بیشتری وارد می‌کنند، بلکه بعد از چندین ضربه، بسیاری از آن‌ها به دشمنان “Elite” تبدیل می‌شوند؛ سطح بالایی از بیچارگی که صبر یا ترس را به سر حد خود می‌رساند، در انتظار شما است. عوارض جانبی (Status effect) نیز تأثیر بسیار بیشتری روی کریتوس خواهند داشت؛ یعنی در مکان‌های خاص یا در مقابله با دشمنانی خاص مثل مواردی که سمّ پرتاب می‌کنند، بازیکن باید نسبت به درجه سختی‌های پایین‌تر، استراتژی کاملاً جدیدی را در پیش بگیرد.
با توجه به ریشه‌های هک‌ اند اسلش این مجموعه، این چینش سختی راهی کلاسیک برای گذراندن وقت بیشتر با بازی محبوب‌تان است و خوشبختانه توسعه‌دهندگان از تغییرات سیستمی‌ لازم برای درگیرکننده‌تر شدن بازی آگاه بودند. فقط به یاد داشته باشید، زمانی که با ملکۀ والکری‌ها مواجه شدید، مقصر شما نیستید، بلکه سازندگان مقصد اصلی به شمار می‌آیند!
وقتی صحبت از بازی‌های سخت به میان می‌آید، Fallout 4 اولین عنوانی نیست که به ذهنمان می‌رسد؛ با این حال، بازی مذکور یک حالت سختی متمایز دارد که تجربۀ کاملاً متفاوتی را از بازی ارائه می‌دهد.
حالت سختی تحت عنوان “Survival” که بعد از انتشار بازی به آن افزوده شد، تغییرات منحصر‌به‌فردی را در تجربۀ بازی اعمال می‌کند. درجۀ سختی یاد شده، همان‌طور که از نام آن پیداست، بازی را به یک شبیه‌ساز بقای واقعی تبدیل می‌کند. در این حالت قابلیت‌های Fast Travel و ذخیرۀ بازی به صورت دستی و خودکار حذف می‌شوند؛ و تنها راه ذخیره این است که شخصیت بازی را به مدت حداقل یک ساعت در دنیای بازی بخوابانید.
تمام آسیب‌ها و عوارض ناشی از آن‌ها باید به صورت دستی توسط بازیکن، با اعمالی از قبیل نیازهای ضروری انسان مثل خوردن، آشامیدن و خوابیدن التیام پیدا کنند؛ اگر به این موضوع توجه نشود، تمام این‌ موارد به آسیب‌های بیشتر منجر خواهند شد. علاوه بر همۀ این‌ها، شما آسیب کمتر و واقع‌گرایانه‌تری به دشمنان وارد می‌کنید، دشمنانی که متقابلاً قوی‌تر هستند و در تعداد بیشتری ظاهر می‌شوند. در این حالت، حتی مهمات شما نیز وزن دارند و اگر از این محدودیت وزن دلهره‌آور که اکثراً به خوبی با آن آشنایی داریم، فراتر بروید، تأثیرات بدی روی شخصیت درون بازی شما خواهد گذاشت.
امروزه بسیاری از طرفداران، بازی‌های Fallout را یا برای داستان عالی‌ و نقش آفرینی آن‌ها بازی می‌کنند یا برای گشتن در این جهان پسا‌آخرالزمانی و نابود کردن دشمنان، اما درجۀ سختی بقاء کاری می‌کند که به صورت حقیقی با واقعیت جهان Fallout روبه‌رو شوید.
ریبوت‌های کمی از مجموعه‌های محبوب گیمینگ وجود دارند که به اندازۀ بازی Doom 2016 از آن‌ها استقبال شده باشد و این بازی به عقیدۀ بسیاری خونین‌ترین و بهترین شوتر اول شخص محسوب می‌شود.
در حالی که ساختار هستۀ گیم‌پلی آن چندان روی درجه سختی متمرکز نیست، بازی Doom دارای سطوح چالشی مختلفی است که باعث می‌شود وقت خیلی زیادی را با شخصیت کم‌حرف، اما محبوب Doomguy بگذرانید.
سخت‌ترین درجۀ بازی، “Ultra-Nightmare” است. این حالت خشونت و عملکرد هوش مصنوعی را به بیشترین حد خود می‌رساند، یعنی دشمنان بیشتر از همیشه به شما هجوم خواهند آورد و سعی بر تکه تکه کردن شما خواهند داشت. علاوه بر آن، این درجۀ سختی شامل ویژگی Permadeath نیز می‌شود. بنابراین، با وجود این که امکان ذخیرۀ بازی در انتهای هر مرحله وجود دارد و حداقل می‌توانید بین بخش‌های مختلف از بازی خارج شوید، در صورت مرگ شما، صفحۀ آغازین بازی تنها جایی است که به آن باز می‌گردید.
برای طرفدارانی که به دنبال تجربه‌ای چالش‌برانگیزتر از تیراندازی و لذت بردن از سلاخی کردن هیولاها هستند، حالت Ultra-Nightmare قطعاً چاشنی بازی را برای آن‌ها افزایش خواهد داد.
در مقایسه با بازی‌های معمول ژانر وحشت، Alien: Isolation بیش از حد ترسناک است. طرفداران مجموعۀ سینمایی این فرنچایز، سال‌ها به دنبال تجربۀ ماجرای الن ریپلی در مقابل Xenomorph یا همان بیگانه، در قالب یک بازی ویدیویی بودند و بازی Alien: Isolation باعث پشیمانی بسیاری از این طرفداران شد، چراکه پنهان شدن داخل دریچۀ یک ایستگاه فضایی در حالی که یک ماشین کشتار در کمین شماست، خیلی خیلی دلهره‌آور است.
البته، وحشت همراه با دلهره دقیقاً همان هیجانی است که بسیاری از بازی‌بازان عاشق آن هستند، پس چه بهتر که هیجان را بیشتر و تجربۀ بازی را تا جای ممکن واقع‌گرایانه‌ کرد. درجۀ سختی “Nightmare” بازی Isolation، با برداشتن رابط کاربری، نقشه و کمتر کردن میزان سلامتی و تجهیزات، وحشت تجربۀ آن را افزایش می‌دهد. همچنین، هوش مصنوعی دشمن که به نوبۀ خود بسیار خوب است را به سر حد آن می‌رساند.
در حالی که این مورد به‌ تنهایی یک حالت جداگانه محسوب نمی‌شود، اما نسخۀ کنسولی بازی شامل ویژگی اضافی‌ای است که کاری می‌کند به معنای واقعی کلمه نفستان را در سینه حبس کنید. زمانی که کینکت ایکس باکس یا دوربین پلی استیشن فعال باشد، Xenomorph می‌تواند صدایی که در دنیای واقعی از خود ساتع می‌کنید را به واسطۀ میکروفون‌تان بشنود و از آن برای شکار شما استفاده کند؛ به این می‌گویند واقع‌گرایی!
هر دو بازی The Evil Within و دنبالۀ آن‌، یعنی The Evil Within 2، تنها زمانی که یک بار با یکی از درجه‌های سختی ابتدایی، بازی را به اتمام برسانید، بالاترین درجۀ سختی را در اختیار شما قرار می‌دهند؛ و با توجه میزان دشواری آن، احتمالاً این رویکرد تصمیم خوبی از جانب توسعه‌دهندگان بوده است.
در میان طرفداران ژانر وحشت، درجۀ سختی “AKUMU” به یکی از دشوارترین حالات بازی موجود معروف است. این حالت، سیستم «مرگ تک‌ضربه‌ای» به همراه «آسیب به خود» را روی بازیکن اعمال می‌کند. بازی‌باز همچنین با دشمنان بسیار قوی‌تر، باهوش‌تر و خشن‌تر روبه‌رو می‌شود.
در حالی که درجۀ سختی‌های معمول بازی را به راحتی می‌توان با روش حملۀ مستقیم و قاطع تمام کرد، سختی AKUMU این روش را تقریباً غیرممکن می‌کند. این موضوع بازیکن را وادار می‌کند تا از رویکرد مخفی‌کاری خالص برای اتمام بازی استفاده کند و جهت این‌که شانسی برای پیروزی داشته باشد، به دانش زیادی دربارۀ الگوی دشمنان و چینش نقشه نیازمند است. با در نظر گرفتن این‌که درجۀ سختی مذکور گیمر را برای اتمام این عنوان، وادار به اتخاذ سبک بازی کاملاً متفاوت و استراتژی‌های هوشمندانه می‌کند، پس تجربۀ ارزشمندی را برای بازی‌باز به ارمغان آورده است.
مجموعۀ Devil May Cry به داشتن چندین درجۀ سختی در هر نسخۀ آن معروف است؛ در بازی‌های هک اند اسلش، ریشۀ این ایده، تکرار زیاد بازی است. بازی Devil May Cry 5 هم از این قاعده مستثنی نیست و با این حال که در ابتدای امر، آسان‌ترین سختی‌ها را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد، درجۀ سختی‌های بالاتری برای بازیکنان آماده‌ای که می‌خواهند از سطوح پایین‌تر عبور کنند، در نظر گرفته شده است.
بازی‌بازان برای دستیابی به سخت‌ترین گزینه چالشی، یعنی “Hell and Hell”، نیازمند کمی تلاش هستند و بدین منظور، ابتدا باید بازی را روی حالت “Son of Sparda” به اتمام برسانند که خود با کامل کردن بازی روی حالت “Devil Hunter” آزاد می‌شود. برای کسانی که اهل تلاش و کوشش هستند، سه حالت سختی بعد از Son of Sparda، همگی به نوبۀ خود متفاوت و ارزنده هستند. در درجۀ سختی “Dante Must Die”، دشمنان دارای الگوهای حملۀ جدید و سرعت و خشونت بسیار بالاتری هستند؛ دشمنان قوی‌تر نیز بیش از پیش ظاهر می‌شوند. علاوه بر همۀ این‌ها، میزان سلامتی و توانایی آسیب رساندن همه‌کس و همه‌چیز دوبرابر می‌شود. در مقایسه با آن، حالت “Heaven and Hell”، مکانیک «یک ضربه، یک مرگ» را نه تنها روی بازیکن، بلکه روی دشمنان نیز اعمال می‌کند.
درجۀ سختی Hell and Hell، بهترین ویژگی‌های هر دو حالت قبل را با هم ترکیب می‌کند (هرچند بستگی دارد منظور از بهترین چه باشد). البته که به مانند Heaven and Hell با یک ضربه می‌میرید، ولی دشمنان شما مثل حالت Dante Must Die، به‌شدت وحشی، سرسخت و سرعتی هستند؛ این حالت چک پوینت‌ها را نیز حذف می‌کند و فقط سه بار در هر مرحله می‌توان زنده شد. شاید غیرممکن به نظر برسد، اما برای یک بازیکن کارکشته که تمام درجه سختی‌های دیگر بازی را تکمیل کرده، این به منزلۀ چالش نهایی و تکمیل آن، به‌طور باورنکردنی‌ای لذت‌بخش است.
زمانی که ریمیک Final Fantasy VII معرفی شد، طرفدارن بسیار هیجان‌زده شده بودند.
همین طرفداران، وقتی فهمیدند که اولین قسمت ریمیک، تنها بخشی از خط داستانی بازی اصلی را شامل می‌شود و باید منتظر نسخه‌های بعدی بمانند، اشتیاق خیلی کمتری نشان دادند. خوشبختانه، بعد از این‌که یک بار بازی را به اتمام رساندید، این شور دوباره در شما زنده می‌شود، چراکه بعد از آن، تازه چالش بعدی، یعنی حالت سخت یا همان Hard Mode آزاد می‌شود.
در این سطح سختی بالاتر، یک بازبینی کامل در سیستم جادوی بازی انجام می‌شود. علاوه بر این‌که مصرف آیتم‌ها و بازیابی سلامتی کاملاً برداشته شده، استراحت دستی برای بازیابی MP نیز حذف شده است، یعنی طی هر چپتر باید با دقت بر میزان MP نظارت کرد و بیلدها باید متناسب با این محدودیت‌ها انتخاب شوند. حالت سخت، حتی چندین باس اختصاصی را نیز شامل می‌شود؛ همچنین 44 عدد Manuscript اضافی که برای ارتقاء اسلحه‌ها به کار می‌روند، به بازی اعمال خواهند شد. از آنجایی که دشمنان قوی‌تر هستند و گاهی نسبت به بازی پایه، قابلیت‌ها و الگوهای حملۀ متفاوتی دارند، این Manuscriptها واقعاً از ضرورت بالایی برخوردارند.
این تغییرات، بازیکن را برای انجام بازی در حالت مذکور، وادار به استفاده از استراتژی کاملاً تازه‌ای می‌کند و محتویات جدیدی در این حالت وجود دارند که انجام دوبارۀ بازی را بسیار ارزشمند می‌کنند.
با وجود این‌که The Last Of Us بیشتر به دلیل داستان احساسی و مهیج خود، برای گیمرها محبوب و شناخته شده است، هر دو نسخۀ این مجموعه شامل چندین درجۀ سختی می‌شوند که گیم‌پلی بازی را تا حد زیادی تغییر می‌دهند.
آسیب وارد شده توسط دشمنان در حالت‌های “Survivor” و “Grounded”، به ترتیب دو برابر و سه‌ برابر حالت معمول است. در این درجه‌های سختی‌، یافتن منابع و مایحتاج سخت‌تر می‌شود؛ و راهنمایی‌ها، اعلان‌ها و حالت بسیار مهم Listen Mode، که شناسایی دشمن را راحت‌تر می‌کند، همگی غیرفعال خواهند شد.
برای چالش‌برانگیزتر شدن بازی، در درجۀ سختی Grounded، نشانگرهای نوری روی کنترلر و HUD غیرفعال می‌شوند، همچنین چندین چک پوینت بین مبارزه یا مخفی‌کاری کنار می‌روند و به عبارتی آسیب‌پذیرتر می‌شوید؛ که البته با توجه به برداشته شدن سلاح‌های سرد قدرتمند و نبود هیچ آیتم سلامتی یا مهمات به همراه NPCها، وضعیت را بسیار بدتر می‌کند.
در حالی که حالت‌های مذکور بازیکن را وادار به استفاده از تاکتیک‌های هوشمندانه برای شکست دشمنان باهوش و تهاجمی می‌کنند و او را مورد آزمایش قرار می‌دهند، علاوه بر آن، کاری می‌کنند شرایطی که جوئل و الی در آن قرار دارند را به خوبی درک کنیم.
در یک بازی وحشت بقاء که احساسات شخصیت‌ها بخش جدانشدنی داستان هستند، بهترین کاری که در حق آن‌ها می‌توان انجام داد، بازی کردن تحت شرایطی است که بهترین بازگویی از تجربۀ آن‌ها باشد.
بازی Resident Evil 7 همان بازگشت لازم برای شکل‌دهی به این مجموعه بود، عنوانی که این سری را به ریشه‌های وحشت بقای خود بازگرداند و زاویۀ دوربین اول شخص را پیش گرفت.
قطعاً با بازی ترسناکی روبه‌رو هستیم که در طول داستان، چندین تن از اعضای خانوادۀ بیکر به شکار ایتن وینترز بیچاره و بی‌چهره می‌روند؛ ولی اگر می‌خواهید فشاری بیشتر از چیزی که درجۀ سختی ابتدایی بازی اعمال می‌کند را حس کنید، حالت “Madhouse” بهترین گزینه است.
حالت Madhouse تاریخچۀ این سری را فراتر از گیم‌پلی پایه زنده می‌کند، چراکه اکنون برای ذخیرۀ بازی به نوار کاست‌های محدود پخش شده در مکان‌های مختلف درون بازی نیاز است. سکه‌های عتیقۀ قابل جمع‌آوری نیز مشابهاً برای آزاد کردن آیتم‌ها و ارتقاهای کلیدی ضروری هستند؛ یعنی ذخیره و پیشرفت شما در بازی تماماً به مهارت شما بستگی دارد.
دشمنان بسیار قدرتمندتر هستند، در تعداد بیشتر و زودتر از حالت معمول ظاهر می‌شوند و حتی تعدادی از درگیری‌های از پیش تعیین شده، برای رعب و وحشت بیشتر شما تغییر یافته‌اند.
عنوان Resident Evil 7 به مانند تمام بازی‌های وحشت بقاء، نه‌تنها به توانمندی در مبارزه، بلکه به شناخت زیاد جهان و مکانیک‌های آن نیز برای موفقیت نیاز دارد. درجۀ سختی Madhouse بهتر از تمامی حالت‌ها این موضوع را نشان داده و یک تجربۀ تاکتیکال‌‎محور و بسیار ترسناک را ارائه می‌دهد که وقتی در نهایت از کلبۀ جنون بیکر فرار کنید، با گوشت و جان، پیروزی واقعی را حس خواهید کرد.
نظر شما در این باره چیست؟ به نظر شما چه بازی دیگری می‌توانست در این فهرست باشد؟
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.
اگر بخوام یک بازی اضافه کنم به فهرست بالا قطعاً Ghost of Tsushima هست که پیشنهاد میدم حتماً روی حالت ultra instinct بازی کنید، تازه در این حالت یک چالش معقول رو ارائه میده و تقریباً نرمال میشه. God of War 2018 هم بدترین بازی‌ایه که بخوام درجه سختی بالا رو پیشنهاد بدم. بار اول روی نرمال تجربه بدی از این بازی داشتم، روی easy خیلی جذاب تر بود. عملاً روی درجه سختی بالا بعضی دشمنان 50 ضربه برای کشته شدن نیاز دارن که مضحک و شدیداً حوصله سر بره که به یک دشمن عادی 50 ضربه بزنی و این سطح جدیدی از درجه سختی مصنوعی رو ارائه میده. من 90 درصد بازی‌ها رو روی آخرین درجه سختی بازی میکنم ولی god of war 2018 هیچ جذابیت و لذتی روی درجه سختی بالا نداره، عملاً ازبین بردن دشمن یه پروسه حوصله سر بره در حالی که جاخالی دادن الگوهای حمله به شدت آسونه مثل حالت easy، فقط تایم ازبین بردن دشمن رو زیاد کردن. در حالی که سه گانه کلاسیک روی حالت TITAN بی‌نظیر بودند و هم حس سلاخی دشمنان رو میگرفتی هم چالش رو حس میکردی.
در مورد DMC هم کپکام باید یه تجدید نظر بکنه و از همان اول درجه‌های سختی دیگر رو در دسترس قرار بده، نه این که فقط درجه نرمال رو بشه انتخاب کرد برای دور اول که تقریباً هیچگونه چالشی نداره و تازه dmc روی حالت dante must die و hell and hell خودش رو نشون میده و حقیقتاً لذت‌بخش میشه. نباید برای تجربه روی hell and hell گیمر 4 5 بار بازی رو تموم کنه باید همون اول به همه درجه های سختی دسترسی داشته باشه، چون همانطور که گفتم حالت های مدیوم و هارد با قابلیت‌های زیادی که در دسترس مخاطب هست، چندان چالشی ندارن.
همین که کپکام مجبور میکنه مخاطبین روی درجه نرمال و هارد بازی کنن و اکثر مخاطب ها حوصله دومین دور بازی رو ندارن باعث شده کومبوها و سیستم مبارزات اثر رو دست کم بگیرن و به ارزش حقیقی DMC پی نبرن. سری DMC مخصوصا نسخه پنجم در درجه سختی بالا خودش رو نشون میده و این باید از همان ابتدا در دسترس باشه و حتی BASE سطح چالش بازی باشه تا مخاطب در حین تجربه بازی از همه قابلیت‌های خودش استفاده کنه، نه این که روی حالت نرمال با ده بار زدن روی مربع بتونه همه رو سلاخی کنه و در نهایت بگه بازی سیستم مبارزات معمولی ای داره.
بنابراین کپکام یا باید حالت نرمال و هارد dmc5 رو تغییر بده که در حقیقت very easy و easy هستند و یه فکری به حال سیستم چالش خودش بکنه. یا باید تمامی چالش ها رو در ابتدا در دسترس قرار بده. سیستم درجه‌بندی سختی dmc نیاز به تحول درست حسابی داره.
با اینکه به شدت فن گاد اف وار ۲۰۱۸ هستم ولی حرفت کاملا درست و منطقی هست . یعنی درجه سختی گاد اف وار ۲۰۱۸ هیچ جذابیتی واسم نداشت . ولی واقعا سه گانه گاد اف وار واقعا درجه سختیشون محشر بود . طوری که هم جذاب بود و هم سخت . امیدوار که تو رگناروک این مشکل بزرگ رو حل بکنند طوری که هم جذاب باشه و هم بسیار سخت
کاملا موافقم DMC5 رو با حالت dante must die بری جذابیت و پیچیدگی مبارزاتش قشنگ رو میشه
re7 هم همینطور، باید یه بار با سختی easy یا normal بازی کنی تا Madhouse باز بشه. البته re7 مثل DMC5 نیست ولی خب بازم جالب نیست، به هر دلیلی بازم میگم به هر دلیلی شاید طرف خواست برای بار اول روی درجه سختی اخر بازی کنه ولی با اینکار نمیتونه……
به یاد ندارم تو ۲۶ باری که گاد ۱۸ رو‌تموم کردم و حداقل ۲۳بارش رو حالت اخر سختی و حتی بدون ارتقا با لول یک بازی و رفتم به یه دشمن معمولی ۵۰ ضربه زده باشم،
اینکه میگید کاملا اشتباهه همچین چیزی تو بازی ندیدم
الان اون انمیایی که زره اهنی دارن هم انقدر ضربه لازم ندارن چه برسه یه دراگر معمولی
برای بار 27م بازی کنید، متوجه میشید. متاسفانه بازی gow 2018 فراتر از 2 بار ارزش تجربه نداره، بقیه‌اش اتلاف وقته چون محتوایی برای ارائه نداره، تمرکز بازی روایت و داستانه که یکی دو بار بازی کنی متوجه میشی، گیم‌پلی پر از حفره‌ و ایراداتی هست که تجربه رو زجر آور میکنه.. برعکس نسخه سوم که ده‍‌ها بار ارزش تکرار داره. و مشخصاً این ایراد ها کاملاً فنی و به دور از سلیقه هستند و صد البته به صورت تعمدی از سوی سانتا اعمال شدن چون گیمپلی فدای روایت شده.
واسه پنجاهمین بارم برم ایرادی نمیبینم،
ن تنها من بلکه کسایی که گیم پلی گاد ۲۰۱۸ رو‌تو سه بار آر یک زدن ندیدن هم همین حرف و‌میزنن،
اصلا گیم پلی فدای روایت نشده،بازی از همه لحاظ محشره و گیم پلیش به بهترین نحو پیاده شده،
گیم پلی بازی انقدر عمیقه و باید خلاقیت به خرج بدی و ببینی چی کجا به کارت میاد که واقعا چیزی کم نداشت،
الان هر انمیه معمولیه که شما پنجاه تا ضربه زدید و نمرد و نام ببرید تا رو‌درجه سختی اخر با هفت هشتا نهایت ده تا بکشمش و فیلمشم بفرستم
باعث تعجبه که کاربری به نام God of War صفر سه هشت پنج از بازی god of war حمایت کنه و بگه 50 بارم برم ایرادی نمیبینم. شما ایراد نمیخوای ببینی وگرنه ایراد به وفور یافت میشه تعصب و تک بعدی بودن که شاخ و دم نداره. :دی به بهترین نحو پیاده شده هم جالب بود، حالا رگناروک میاد اگر بازی پیشرفت کرده باشه در گیمپلی باید خیلی باعث شرمندیگتون باشه، چون گیمپلی بهترین نحو بوده چجوری میتونه با رگناروک بهتر بشه :دی میتونم بیش از 10 ایراد مهم از گیم‌پلی gow 2018 بگیرم که پسرفت محض نسبت به بازی های قدیمی بوده یا در قالب سینماتیک خودش و فرم جدید ایرادات اساسی داشته. هر چی جلوت انداختن که نباید بپذیری به اسم کریتوس یا سانتا.
ملکه ی والکری ها دقیقا هزار و دوازده تا ضربه میخواد تا بمیره:)
این معنیش تانکی و hp pool و چمیدونم اسفنج نیست چی هست؟
صد رحمت به والکری ها حداقل مووست فانی دارن و وداج دادنشون اسکیل میخواد،انمیای عادی هیچ چالش درست حسابی ندارن فقط اسکایریم طور اچ پی زیاد کردن.
بنظر من یکی دیگه از بهترین که نه ولی جالب ترین سخت ترین حالت ها به بتمن ارکام میرسه، یعنی قشنگ نابو میشین تا بشه یه مرحله ی کامبت رو برد، چون بالای سر انمی وقتی میخواد بهت حمله کنه دیگه ابی نیست.
ممنون از اقای میرزاده بابت این مقاله تخصصی و عالی
دقیقا
یعنی آدم قشنگ در اون حالت نابود میشد 😂
دقیقا
ارکام نایت که علاوه بر نشون ندادن علامت کانتر، سخت تر هم میشد و ادم به فنا میرفت برای تموم کردنش
ولی اولش سخت بود وقتی بیشتر پلی میدادی ریاکشنای آنمی رو قبل حمله میخوندی… اخخ چه لذتی داشت 🤤🤤
جای خالیه هیلو رو پر کنید ،اون بالا مالاها ..
هیلو تو درجات سختیه بالا بسیار سخت و البته لذت بخش میشه
Alien روی درجه سختی نایتمر واقعا نایتمره 😂😂
ینی تا ی ماه بعد از اینکه بازی و تموم کردم رو نایتمر شبا کابوس میدیدم ک alien با دمش هی شکم ادم و پاره میکنه
سکشن اخر بازی ام با وجود فیس هاگرا واقعا افتضاحه به تمام معنا بود
گاد جاش تو لیست نیست
رو درجه سختی گیو می گاد آو وار انمی ها تنها سختی ای که دارن اینه که تانکین
به باسای بازی هزار تا ضربه باید بزنی تا بمیرن و اونا هم با دو ضربه شما رو میکشن، نه همچین درجه ی خوبی هم نیست
مقاله عالی بود
اصلاً بازی ها سخت بودنشون حال میده وقتی ما یک مرحله سخت از یک بازی رو به اتمام می رسونیم یا یک مکان رو فتح می کنیم چنان ذوق می کنیم انگار که قله هیمالیا را فتح کرده ایم
در مورد اینکه چه بازیی کاش تو لیست خالیه به نظر خودم کانتر رو اکسپرت (البته به نظرم کانتر رواکسپرتهم در حد ایزیه)
😁
به نظرم ویچر رو هم باید با بالاترین درجه سختی بازی کنید چون مجبور می شید چند تا معجون بخورید و زره و شمشیرتون رو همیشه آماده نگه دارید و تقویت کنید و مراحل فرعی رو هم برای لول آپ بیشتر برید و این باعث میشه داستان های دیگه ی ویچر رو هم بفهمید و لذت بازی دوچندان میشه.
درجه سختی فقط درجه سختی هیلو که اسمش لجندری هست
لا مصب انقدر سخته که فکر کنم نهایت ۱۰۰ نفر تونسته باشن نسخه اخر هیلو رو با این درجه تموم کرده باشن
خودآزاری دارین بازی سخت پلی میکنین.من تش مدیوم بازی کنم
اومدیم خوش بگذرونیم جنگه مگه
چیزی که شما ازش لذت میبری با چیزی که بقیه ازش لذت میبرن یکی نیست. دیدگاه شما حول یه قضیه با دیدگاه یک نفر دیگه برابر نیست. شخصی از زاویه دید داستان و روایت به بازی ها نگاه میکنه شخصی خیر، گیم‌پلی و حس پیروزی بر یک چالش براش اولویت داره.
خب به نظرم اکثر بازی ها رو درجه سختی بالا خیلی جذابتر میشن من با ویچر ۳ و درجه سختی آخرش خیلی حال کردم و تازه پتانسیل های گیمپلی نمود پیدا میکنه ، درجه سختی پایین باعث میشه خیلی بازی ها که گستردگی دارن در گیمپلی اون گستردگیه خودشون رو بروز ندن …
.
.
مقاله خوبی بود تو بازی هایی که اشاره کردین دویل می کرای ۵ و فاینال فانتزی و لست ۲ درجه سختی بالاشون خیلی جذاب بود برام.
والله دوست دارم بازی هارو تا درجه سختی اخر ببرم ولی روحیه نیست متاسفانه ادم روحیه نداشته باشه زورمچ یه بچه هم نمیتونه ببره چه برسه بازی هارو رو سخت ترین درجه ببریم
روحیه خوب باشه ادم انگیزه ش هم میره بالا
دارک صولز هم اضافه کن
tlou رو درجه سختی اخر از تک تک بازی هایی که تجربه کردم سخت تر بود. از اخرم نتونستم برم
GOW 2018 روی give me a god of war رفتم بعضی قسمت ها شاید پنجاه بار میبردم مثلا توی یه فضای تنگ اون ناکسا (Traveller) رو با چند تا از اون یخ مک ها ترکیب میکرد و خیلی اذیت میکرد. ولی در نهایت که بازی تموم میشه و کردیت میاد روی صفحه، همون اولش مینویسه give me a god of war خيلی حس خوبی میده به آدم.
به نظرم خیلی از بازیا مخصوصا بازیهای نقش آفرینی رو باید رو سخت ترین حالت تجربه کرد تو سختی پایین تر بخش بزرگی از محتوای بازی رو از دست می‌دیم خیلی از امکاناتی که تو بازیا گذاشته شده فقط تو سختی های بالاست که نیاز بهش احساس میشه مثلاً دارو های مختلف بمبای مختلف و کلا سیستم کرفتینگ تو سختیای پایین ( تو بعضی بازیا حتی تو سختیای بالا ) نیازی بهش نیست و کلا لذت استفاده ازش از دست می‌ره
سری witcher مخصوصآ نسخه ۳ رو هم باید رو سخت ترین حالت تجربه کنید
طبق عادت شخصی سعی می کنم بازی ها رو حداقل یک درجه بالاتر از حالت نرمال برای اولین بار تجربه کنم، لیست بدی نیست، جای Dishonored و Crysis 3 و Wolfenstein توش خالیه. ولی متاسفانه با God of War موافق نیستم، اصلا ساختار گیم پلیش مناسب برای درجه های سختی بالاتر نیست، امتحانش کردم، اصلا لذت بخش نبود.
گاد آف وار؟درجه سختی آخرش فقط انمیا هیت اسپانج میشن چیزی برا یادگیری نیست اونجا(و همینطور درجه سختی هاردش) عملا r2 و رونیک اتک اسپم میکنی.
تمام حقوق این سایت متعلق به گیمفا می باشد.
Copyright© 2022 Gamefa All Rights Reserved

source

توسط funkhabari